Review: Binding of Isaac

02 Δεκ

Εισαγωγή

Ο Edmunt MCmillen και ο Florian Himsl τον Σεπτέμβριο του 2011, κατασκεύασαν ένα εθιστικό dungeon shoot em up Zelda clone με sandbox καταρροές, του οποίου η αποδοχή από το κοινό μόνο τον εφιάλτη του Isaac, -του μικρού κλαμένου μωρού- δε θύμιζε. Τόσο ήταν το ενδιαφέρον της πρώτης flash έκδοσης του τίτλου, που το 2014 η Nicalis  παρέδωσε στο ευρύ κοινό μια νέα έκδοση του αρχικού τίτλου, έκδοση που μάλλον θα χαρακτηριζόταν remake, μιας και έχει πάρα πολλές βελτιώσεις και extras. Ένα χρόνο μετά οι ιδιοκτήτες του Wii U και του 3DS βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να ανακαλύψουν τι κρύβεται στο υπόγειο ενός σπιτιού μιας φανατισμένης θεούσας μάνας με παιδοκτονικές τάσεις.

Σενάριο

Μάνα είναι μόνο μία, “Π.Α.Ο. θρησκεία θύρα 13”, ο Θεός είναι μεγάλος, ο θεός μόνο μπορεί να μας σώσει κι άλλα ωραία “γραφικά” (όχι αυτά του παιχνιδιού), είναι η βασική άμεση κριτική της εισαγωγής του τίτλου μέσω φωνητικής αφήγησης, συνοδευόμενη από comic sketches. Μια κατά τα άλλα αγαπημένη μάνα με το γιο της απολαμβάνουν την καθημερινή τους ρουτίνα στο σαλόνι τους, μέχρι που κάποια στιγμή καρφώνεται στο “πλυμένο” μυαλό της μάνας δια στόματος θεού, ότι ο γιος της πρέπει να πεθάνει για να σωθεί η ψυχή του. Το κουζινομάχαιρο είναι το μέσο σωτηρίας για το μικρό κανακάρη της, ενώ η τρύπα στη σοφίτα που “σώζει” προσωρινά τον μικρό Isaac, είναι η δίοδος σύνδεσης του σε μια άλλη, εξίσου φρικιαστική πραγματικότητα, αυτή του νοερού εφιαλτικού κόσμου, ο οποίος αλλοιωμένος και τερατώδης, αποτελεί τον καθρέφτη του ψυχισμού από ένα παιδί κατατρεγμένο, βιασμένο και κακοποιημένο. Ο μικρός Isaac πλέον μόνος στο γκροτέσκο υπόγειο του βρίσκεται πια μόνος, αντιμέτωπος με ορδές από ζόμπι και νοσηρά όντα. Άραγε θα καταφέρει να γλυτώσει και από τον Άδη και από τον Καιάδα;

“ο φανατισμός κι οι θρησκείες, οδηγούν αργά η γρήγορα σε ανόσιες πράξεις”

Gameplay

Φανταστείτε λοιπόν, ότι βλέπετε μπροστά σας ένα 2d Zelda με “οπτική οροφής”¨(δικός μου όρος) μόνο που ο στόχος σας είναι να καταφέρετε να επιβιώσετε ως τον πάτο του υπογείου αντιμετωπίζοντας ορδές αποκυημάτων νοσηρής φαντασίας και εντόμων που τρέφονται από σήψη, με μία και μοναδική προϋπόθεση να μην πεθάνετε! Όλη η φιλοσοφία του τίτλου συνοψίζεται στο τετράπτυχο “move- attack- bomb- item”. Κινείσαι με τον αναλογικό μοχλό προς όλες τις κατευθύνσεις. Επιτίθεσαι με “δάκρυα κορόμηλα” προς τους 4 ορίζοντες με τη χρήση των Χ-Β-Α-Υ κουμπιών. Μαζεύεις ανελλιπώς όσες δυσεύρετες βόμβες μπορείς, τις οποίες τις αφήνεις κοντά σε εύθραυστα αντικείμενα με το L button. Τέλος, μαζεύεις αντικείμενα, όπως κλειδιά που ανοίγουν πόρτες δωματίων, power ups και νομίσματα που χρησιμοποιείς σε special rooms που έχουν τη λειτουργία “μαγαζιού”.

Στο τέλος, του κάθε basement υπάρχει και ένα Boss με πολλή ενέργεια, αρκετή εξυπνάδα και μεγάλη επιθετικότητα, που αν το κερδίσεις κατεβαίνεις το επόμενο υπόγειο. Οπότε, όσο πιο καλή εξερεύνηση έχεις κάνει στα δωμάτια πριν το boss room, τόσο πιο καλά προετοιμασμένος είσαι. Η ενδελεχής εξερεύνηση των δωματίων είναι δίκοπο μαχαίρι, καθότι το κάθε δωμάτιο κλειδώνει τις πόρτες του μέχρι να σκοτωθούν όλοι οι εχθροί. Οπότε ριψοκινδυνεύει κανείς τη ζωή του προσπαθώντας να αποκτήσει κάποιο καλό power up που θα τον βοηθήσει για τον τελικό κακό. Μάλιστα υπάρχουν και πόρτες που δαγκώνουν και εν γνώσει του ο παίκτης αποφασίζει να μπει με τίμημα μιας καρδιάς της ζωής του Isaac (μισή για να μπεί, μισή για να βγει). Δε λείπουν βέβαια και οι στιγμές απογοήτευσης που ο παίκτης έχει παίξει κορώνα γράμματα τη ζωή του και το κέρδος είναι αστείο. Μετά από κάθε υπόγειο ο Isaak βάλλεται από διάφορους εφιάλτες, πολύ συχνής θεματολογίας για μικρά παιδιά που διανύουν αγχογόνες περιόδους της ζωής τους.

Όπως και σε ένα shoot em up, έτσι και εδώ τα power ups είναι σωτήρια και παίζουν ρόλο σοβαρό. Ο Isaac μπορεί να γίνει πιο γρήγορος κι ευέλικτος, ώστε να αποφεύγει τα πυρά ευκολότερα, μπορεί να αποκτήσει armor που του προσφέρει επιπλέον καρδιές από τις βασικές του, μπορεί να αποκτήσει κάποιο “bot- σύμμαχο” που ρίχνει προς την κατεύθυνση που ρίχνει κι ο Isaak κι άλλα πολλά.

Κι ενώ όλα τα παραπάνω εκτυλίσσονται στην πάνω οθόνη του 3ds, στην κάτω υπάρχει ένας γνώριμος real time χάρτης που δείχνει το εκάστοτε υπόγειο, όπως ένα Zelda dungeon, όπου συμπληρώνεται σταδιακά και ανάλογα με τα δωμάτια που επισκέπτεται ο χαρακτήρας. Πολύ βοηθητικό είναι το γεγονός ότι τα αντικείμενα που εμφανίζονται στα δωμάτια απεικονίζονται στο χάρτη, οπότε πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να χάσει ή να ξεχάσει ένα χρήσιμο αντικείμενο.

Ο Isaac αν χάσει δεν έχει δεύτερη ευκαιρία. Όλα τελειώνουν και φτου κι από την αρχή. Αν ο παίκτης αποφασίσει να συνεχίσει την παρτίδα χωρίς να τη λήξει, ο Isaac ξεκινάει από την αρχή, αλλά κρατάει τα level up που είχε κερδίσει πριν χάσει, διευκολύνοντας κάπως την 2η απόπειρα επιβίωσης. Ακόμα και έτσι, δεν παύει να είναι αποκαρδιωτικό και εκνευριστικό. Εκτός από τον Isaac, υπάρχει η δυνατότητα ξεκλειδώματος κι άλλων χαρακτήρων με βιβλικά ονόματα όπως π.χ. ο Κάην, ενώ τα στατιστικά του παιχνιδιού και τα challenges δε λείπουν για τους φανατικούς του είδους.

αίμα και κακό κυριολεκτικά!..τώρα ξέρω πως θα έδειχνε ένα “Zelda hill”

Γραφικά

Αν η σειρήνα πολέμου, ως εναρκτήριο λάκτισμα του εφιάλτη στα silent hill, ηχούσε για πρώτη φορά στο legend of Zelda, ο κόσμος του Link θα μετατρεπόταν σε ακριβώς αυτό το αρτιστικό αποτέλεσμα. Κλασικό 2d Zelda στήσιμο μα με αιματοβαμμένο decor. Κοινώς ένα παραλληλόγραμμο που το βλέπεις από ψηλά, ενώ συνήθως στον κάθε τοίχο του σχήματος, υπάρχει και μία πόρτα. Μέσα στους τέσσερις τοίχους που γίνεται η μάχη (σπιρτόκουτο μου θύμισε αυτό) υπάρχουν διάφορα patterns που δημιουργούν διαδρόμους ή εμπόδια, είτε από πέτρινους τοίχους και  βράχους, είτε από γκρεμούς και καρφιά. Τα γραφικά άνετα τα περνάς για 16bit, ενώ το ευτυχές είναι ότι τρέχουν με ανεβασμένο ρυθμό ανανέωσης των καρέ. Από δωμάτιο σε δωμάτιο κάποιες φορές παρατηρήθηκε μια ελαφρία πτώση του frame rate, πιθανόν λόγω της επί τόπου δημιουργίας του δωματίου, μιας και σχεδόν ποτέ τα δωμάτια δεν είναι ίδια. Η άκανθος στα γραφικά κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει καμιά μα καμιά προσπάθεια χρήσης του 3d, το οποίο είναι μονίμως απενεργοποιημένο. Κρίμα γιατί έχουμε δει από τα Zelda του 3ds πόσο όμορφο είναι το βάθος σε αυτό το στυλ οπτικής.

η λίστα τερατογενέσεων είναι μεγάλη

Ήχος

Μπορεί το παιχνίδι στην κυριολεξία να ναι όλο “αίμα, δάκρυα και ιδρώτας, αλλά η μουσική και οι ήχοι δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την illustration συναισθηματική ρηχότητα του Sakis. Η μουσική παραπέμπει σε καταθλιπτικές ρυθμικές electro- συμφωνικές συνθέσεις που μόνο πόνο και άγχος προκαλούν, ενώ οι ήχοι και τα εφέ φέρνουν εμετό και αρρωστημένη διάθεση, μιας και το ρεπερτόριο περιλαμβάνει ήχους από κλάματα, πνιχτά βογγητά, εκρήξεις σαρκός (splatter), ήχους από τέρατα που ξερνάν και λαρυγγικούς βιασμούς. Το silent Zelda είναι γεγονός.

 

Multiplayer

Για όσους δε χορταίνουν με τίποτε, υπάρχει και το co-op multiplayer, το οποίο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, ακριβώς όπως παρουσίαζαν ενδιαφέρον τα 2 player shoot em up.

Τελικό συμπέρασμα

Το The binding of Isaac είναι θα έλεγα not my cup of tea, καθότι προσωπικά δε συμπαθώ ο,τιδήποτε που μετά από το gameover σε ξεκινάει τελείως από την αρχή, ενώ παράλληλα η νέα προσπάθεια μοιάζει τελείως καινούρια, μιας και κανένα δωμάτιο ή επίπεδο δεν είναι ίδιο. Παρόλα αυτά, το gameplay του, η μουσική του και η θεματολογία του με κράτησαν αρκετά. Αρκετά, ώστε να καταφέρω να προχωρήσω πολύ μακριά και σχεδόν να φτάσω στο κατώτατο basement, διότι δεν το παράτησα, αφού αναπόφευκτα εθίστηκα. Είναι ένα δύσκολο παιχνίδι που συνδυάζει το survival genre με το adventure και με την απαιτητικότητα ενός γιαπωνέζικου shoot em up. Ο βαθμός μου θα ήταν μεγαλύτερος αν υπήρχε χρήση του 3d, αν ήταν τίτλος που απευθύνεται προς όλα τα 3ds κι όχι μόνο στα new 3ds/new 3ds xl και φυσικά αν η τιμή του ήταν αντίστοιχη ενός arcade indie τίτλου, του οποίου η βασική ενασχόληση μαζί του δεν ξεπερνάει τις 6 ώρες το πολύ, μιας και την τιμολόγηση είναι σαν να την επέβαλε η μάνα του Isaac.

 

Review: Binding of Isaac

About The Author
-

O Γιάννης παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Φυσικά και ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES ή ένα Αtari 2600, πόσο μάλλον ένα SNES ή ένα Sega Mega Drive. Ποτέ δεν τέθηκε θέμα αμφισβήτησης της ταυτότητας του ως gamer και κάθε μέρα μεταξύ λογοθεραπείας, οικογένειας μετά τέκνου και drumming σε μπάντα παίζει και 2-3 games όταν καταλαγιάζουν όλα μές στη νυχτιά. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του και δεν ονειρεύεται η ζωή του να ήταν κάτι άλλο από αυτό που είναι, μιας και είτε στη πραγματική διάσταση, είτε στη ψηφιακή διάσταση περνάει υπέροχα! Το τσιγάρο αν και είναι κακό για την υγεία, όπως λέει ο πνευμονολόγος πατέρας του, δεν παύει όμως να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχικής του απόλαυσης, ειδικά την ιερή στιγμή που παρακολουθεί ένα extended cutscene ή τους τίτλους τέλους του κάθε game, με το οποίο καταπιάνεται, μιας και ό,τι παίζει τερματίζει»

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων